Ενισχύοντας την αυτοπεποίθηση του παιδιού

1. Δίνω επιλογές

Η ανάγκη των γονιών να προστατεύσουν τα παιδιά εξασφαλίζοντας ότι δεν εκτίθενται σε οποιασδήποτε μορφής κίνδυνο, καταλήγει συχνά να τους στερεί τη δυνατότητα επιλογής, ακόμη και όταν δεν απειλείται η ακεραιότητά τους. Η δυνατότητα των παιδιών να επιλέγουν ανάμεσα σε ελεγχόμενες εναλλακτικές, ως προς το τι ή πόσο θα φάνε, ποια ρούχα θα φορέσουν ή πιο χρώμα τους αρέσει είναι απλές καθημερινές ελευθερίες που ενισχύουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού και χτίζουν την ικανότητά του να σκέφτεται, να αναγνωρίζει τις ανάγκες του και να δοκιμάζει να τις εκφράσει χωρίς δισταγμό ή αυτο-αμφισβήτηση.

2. Ρωτάω τη γνώμη του

Η γνώμη του παιδιού είναι σημαντικό να εισακούεται για θέματα που το αφορούν άμεσα και που δεν επηρεάζουν καθοριστικά την οικογενειακή ζωή, όπως το πως θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν τον κοινό ελεύθερο χρόνο, ποια ταινία να δουν, με ποιο παιχνίδι να παίξουν ή τι μουσική να ακούσουν. Πρόκειται για καθημερινές ευκαιρίες όπου το παιδί προβάλλει ιδέες που δεν αγνοούνται ούτε απορρίπτονται. Όταν το να προτάσσει την επιθυμία του και να εκφράζεται ελεύθερα λειτουργεί ως αυτονόητο στη σχέση με τους γονείς, διεκδικεί το αντίστοιχο και σε άλλα περιβάλλοντα, με λιγότερο δισταγμό ή ανησυχία για το κατά πόσο η άποψή του θα γίνει αποδεκτή.

3. Επιτρέπω πρωτοβουλίες

Η αγωνία των γονιών να καλύψουν τις ανάγκες των παιδιών πριν καν εκφραστούν ή να διεκπεραιώσουν τα πράγματα για κείνα ώστε να μην κοπιάσουν, ψαλιδίζει την δημιουργικότητά τους και στερεί την ευκαιρία να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους. Αν ο γονιός πάντα προηγείται στο να καλύπτει το μερίδιο του παιδιού, από το πως να δέσει τα κορδόνια, μέχρι να τακτοποιήσει το δωμάτιό του ή να ετοιμάσει μια εργασία για το σχολείο, το παιδί αναγκαία χάνει το κίνητρο της προσπάθειας. Όταν δεν έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνάμεις του, καταλήγει να μην πιστεύει σε αυτές, αυτο-ακυρώνεται και αδρανεί.

4. Δείχνω σεβασμό

Το παιδί μπορεί να είναι ακόμη μικρό, να μη έχει ακόμη τη γνώση ή την εμπειρία του ενήλικα, ωστόσο δεν θα πρέπει να υποτιμάται γι΄αυτό. Απεναντίας, χρειάζεται να απολαμβάνει το σεβασμό του γονιού στις ανάγκες και επιθυμίες του. Να έχει δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, σε σχέση με τον προσωπικό του χώρο ώστε να μάθει αντίστοιχα να σέβεται την ιδιωτικότητα των άλλων. Να μπορεί να διαμορφώνει απόψεις που δεν ταυτίζονται με αυτές του γονιού, ώστε να μπορεί να αναπτύσσει κριτική σκέψη. Απολαμβάνοντας τον σεβασμό στην προσωπικότητά του, μαθαίνει όχι μόνο να ανταποδίδει αλλά κυρίως να διεκδικεί τον αντίστοιχο σεβασμό από τους γύρω του, που αποτελεί βασικό συστατικό της αυτοπεποίθησης.

5. Δείχνω εμπιστοσύνη

Η εμπιστοσύνη που δείχνει ο γονιός από μικρή ηλικία στο παιδί είναι καθοριστική για την αυτοπεποίθησή του. Κάθε παιδί είναι διαρκώς αντιμέτωπο με νέες εμπειρίες, με προκλήσεις και δοκιμασίες, από το να εξερευνήσει ένα καινούριο περιβάλλον, να διεκδικήσει το δίκιο του όταν κάποιο παιδί του στερεί για λίγο το παιχνίδι του, μέχρι το να λειτουργήσει αυτόνομα στο σχολείο, μακρυά από την παρουσία του γονιού και την υποστήριξη που εκείνος προσφέρει. Όταν ο γονιός καταφέρνει να τιθασεύσει την ανάγκη του να ελέγξει απόλυτα τις συνθήκες του περιβάλλοντος προκειμένου να προστατεύσει το παιδί από την παραμικρή σωματική (πτώση, χτύπημα, γρατζουνιά) ή συναισθηματική (δυσαρέσκεια, κλάμα) «βλάβη», το παιδί έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο μέτρο που αναλογεί σε κάθε συνθήκη. Μαθαίνοντας από κάθε νέα εμπειρία, νιώθει πιο σίγουρο για τον εαυτό του και τις δυνάμεις του και αντιμετωπίζει κάθε νέα κατάσταση με ολοένα περισσότερη σιγουριά και αυτοπεποίθηση.

6. Είμαι ειλικρινής

Οι γονείς είναι σημαντικο να μιλούν στα παιδιά με ειλικρίνεια. Να απαντούν στις ερωτήσεις τους, να εξηγούν και να περιγράφουν όσα εκείνα αγνοούν χωρίς υπεκφυγές ή διάθεση να ξεγελάσουν. Η ικανότητα του γονιού να ανταποκρίνεται στις ερωτήσεις των παιδιών χωρίς ψέμματα ή μισόλογα, ενισχύει ουσιαστικά την εμπιστοσύνη στη σχέση τους. Καλλιεργεί τη φυσική τους περιέργεια που είναι απαραίτητη για την αγάπη τους για γνώση και μάθηση. Παράλληλα, διδάσκει στο παιδί να επιδιώκει την αλήθεια αλλά και να διεκδικεί σεβασμό και αυθεντικότητα στις σχέσεις του.

7. Αναγνώριση και επιβραβεύσεις

Η ενθάρρυνση είναι σημαντικό κίνητρο για κάθε επίτευγμα. Ωστόσο, όσο κι αν ο απώτερος στόχος είναι το καλό αποτέλεσμα, αυτό δεν θα πρέπει να αποτελεί τον μοναδικό λόγο επιβράβευσης. Κάθε ενδιάμεσο βήμα είναι σημαντικό για την πορεία προς την τελική κατάκτηση, επομένως, η αναγνώριση της προσπάθειας που κατέβαλε το παιδί είναι αναγκαία, ακόμη κι αν δεν οδήγησε στον επιθυμητό στόχο. Η επιβράβευση που δεν εξαρτάται απόλυτα από το αποτέλεσμα, λειτουργεί σαν κίνητρο για κάθε επόμενη προσπάθεια καθώς ενισχύει την προοπτική και απεγκλωβίζει παιδί και γονιό από την λογική του όλα ή τίποτα, που κινδυνεύει να τους παγιδεύσει στο κυνήγι της πρωτιάς και στο φόβο της αποτυχίας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *